ارث پدری

چند وقت پیش در یک برنامه (فرض کنید یک ورک‌شاپ یا سمینار علمی) شرکت کردم که قرار بود هزینه‌ی رفت و آمد شرکت کنندگان آن توسط ارگان مربوط پرداخت شود. طبق قرار قبلی باید بلیط یا قبض وسیله‌ی نقلیه را همراه می‌بردیم. نکته‌ی نسبتاً خوب ماجرا وجود اعتماد از طرف این ارگان نسبت به شرکت کننده‌ها بود که با گرفتن امضایی از شرکت‌کننده‌ها مبنی بر ارسال بلیط یا قبض، هزینه را به آنان پرداخت می‌کرد و در عین حال هزینه‌ی برگشت را هم بر اساس همین امضا پیشاپیش پرداخت می‌نمود. نکته‌ی بد و خنده‌دار ماجرا این بود که وقتی یکی از بچه‌ها به مسئول مربوط گفت که برای رفت 4500 تومان پرداخته و برای برگشت احتمالاً کم‌تر لازم است ولی مطمئن نیست و نمی‌داند چه کند، مسئول محترم با افتخاری برآمده از احساس عمیق دست و دل بازی گفت "این که ارث بابام نیست! بیا این 11000 تومان مال تو."
برای من همیشه جالب است که ما از تمام شیعه بودن فقط گریه و زاری عاشورا را گرفته‌ایم و یادمان نیست که اولین اماممان تا چه حد به حقوق عموم مردم (همان که عربیش بیت المال است) حساس بود، مثل خیلی چیزهای دیگری که از یادمان رفته است.

به نظر شما بذل و بخشش از ارث بابا افتخار دارد یا اموال مردم؟

این دو نفر