سوخت هسته ای

صدای گوش‌خراشی می‌آید، بچه‌ها توی کوچه‌ جمع شده‌اند، قند توی دل‌شان آب شده، مردها گذری نگاهی می‌اندازند، چندتای‌شان با بچه‌ها همراهی می‌کنند. پرده‌ها کمی کنار رفته: زن‌ها، در تاریکی از پشت پنجره، یواشکی دید می‌زنند.
همه نگاه‌شان به آسمان است. نورافشانی می‌کنند، همگی ذوق می‌کنند، همگی ذوق می‌کنیم، قند توی دل‌مان آب می‌شود.

همه نگاه‌شان به آسمان است. منور می‌زنند، نور که پایین می‌آید یکی می‌دود و بقایای چترمانندش را برمی‌دارد، صدای گوش‌خراشی می‌آید، یکی «یا حسین» می‌گوید، پای بچه‌ای روی مین می‌رود، زن‌ها در تاریکی از پشت پنجره، یواشکی اشک می‌ریزند.

اینجا همه نگاه‌شان به آسمان است، اینجا پایتخت کشور تولیدکننده‌ی سوخت هسته‌ای، اینجا همه قند توی دل‌شان آب می‌شود.

اگنس