اردیبهشت

بانو این روزها هماره بوی تو را داشته است . بوی اردیبهشت بوی تن نو بهاری تو است .عطر تنت در فضای لخت و خسته روزگار روز مرگی جاری می شد و شکوفه های نو بر تن ساقه خشکیده درخت تنهایی می رویید .می شد در هوای تو پر زد و به آسمانی آبی تر و زمینی سبزتر رسید .
بانو اما این اردیبهشت از آن تو نیست .این اردیبهشت دستهایی از جنس زمستان سایه بر سپیدار تنت انداخته و شکوفه هایی نو رسته ات را یکی یکی به کین می چیند .

این اردیبهشت دیگر جای تو نیست که دست ارتجاع کهنگی از دامن اقتدار بیرون آمده نقاب بر چهره و گیسویت می کشد .مبادا که زلف رهای در بادت به نوسان باد بهاری به اهتزاز در اید .که اهتزازش سرود ازادی است بر لبان خسته مردمان این دیارمردمی که می رفتند تجربه از هر چند اندک از آزادی را در ذهن پینه بسته از رنج خویش تجربه کنند که به دست خویش تیشه بر ریشه نو پایش زدند .

این روزها خزان دلخوشی های دل دختران اردیبهشت شده روزگاری که طره مویت بلای جانت می شود .روزگاری که شولای سیاه شب رهزن روزن نور شده است .روزگاری که باز نسبت ها و نه اصالت عشق مورد سوال قرار می گیرد .روزگاری که تجربه ترس دیروز را دوباره زنده می کند .
دیگر چه اردیبهشت که روزگار ارد و جهنم است .روزگار فرمان گرفتن و سوختن .

بانو دلخوش به فردایم روزی که دست در دست تو سرود سبز خوشبختی را سر دهم و محو تماشای عشق بازی گیسوی یار و باد بهار شوم .

روزگاری که این تیره روزگاران رفته را فراموش توانم کرد .

گفتار