دیوار اتاقم

دلم نمی خواد دیوارای اتاقم سفید سفید باشن٬نمی دونم کدوم آدم بی ذوقی همه رو این رنگی کرده.دلم می خواد یه قلم مو بگیرم٬یه طرفش رو قرمز قرمز کنم.بعد یه قلب بزرگ صورتی بکشم وسطش و دورشو از این خط خط سیاه های دوختگی بکشم.دلم می خواد یه طرف دیگه ی دیوارم رو سبز کنم.سبز سبز خوشگل.رنگ آرزو هام.بعد توش یه خورشید بزرگ پر نور و گرم بکشم و دوتا کلاغ سیاه خوشبخت با یه عالمه جوجه های بدون پر با کرک های تازه در آمده ی مچاله.یه طرف دیگه ی دیوارم رو هم همه ی رنگ ها رو قاطی کنم و بپاشم روش.اون وقت می شه رنگ این دنیا.می شه هزار رنگ.هزار تا رنگ برعکس این دنیا٬ راستگو و مهربون.هزارتا رنگ که همیشه ساده ی ساده اند و حرف دلشون رو بدون هیچ فکری می زنند.دروغ هم نمی گند.یه طرف دیگه دیوارم رو هم می ذارم سفید بمونه.اوت وقت هر وقت که دلم مثل حالا گرفت٬می شینم و هرچی غم و غصه و کینه و بغض تو دلم هست روش می نویسم و بعد هم قاه قاه به همشون می خندم و بعد دوباره سفیدشون می کنم.سقف اتاقمو آبی می کنم.آبی آبی با دو تا کبوتر سیاه و دو تا آدم سفید.فکر کن!!من و تو!!دو تایی دست همدیگه رو گرفتیم و اون بالا داریم پرواز می کنیم!پر می زنیم و اوج می گیریم.می ریم بالا...بالا...بالاتر..بالاتر...

سرخ و شیرین